วางวจีวันเศร้าที่เหงาจัง

นั่งมองดาวพราวพร่างกลางเวหา
สุดห่างตาเหมือนรักหักสลาย
แสนเคว้งคว้างทางไกลไร้เคียงกาย
เหลือความหมายแค่เงาเฝ้าดวงจันทร์

อยากโอบกอดพรอดพร่ำคำแสนหวาน
ล่วงเลยกาลเวลาหาเช่นฝัน
ช่างเลือนลอยคอยไปไยทิ้งกัน
อาจลืมฉันแล้วหนอสุดท้อใจ

จำหรือไม่ในคำเคยย้ำบอก
ว่ามิหลอก”สัญญา”อย่าหวั่นไหว
แล้ววันนี้ที่เห็นคือเช่นไร
ห่างหายไปเลยลับกับสายลม

คงใจร้ายคล้ายมารผลาญสิ่งหวัง
สุดจะยั้งแล้วจิตต้องคิดข่ม
เพราะทุกวันสรรสร้างวางความตรม
ที่ถาถมเข้าเพิ่มเสริมสิ่งลวง

ลาแล้วเอยเผยมาว่าสิ้นสุด
อย่าคอยฉุดเลยใจให้ต้องห่วง
จำเถิดหนาว่าสิ่งใดในทั้งปวง
จงอย่าทวงยึดติดชิดชีวี

แค่คนหนึ่งซึ่งหมดค่าเพลาเผย
ความคุ้นเคยอาจลดหมดได้นี่
แม้นชอกช้ำทำใจได้”คนดี”
วางวจีวันเศร้าที่เหงาจัง

แดงคนดี

5 พฤศจิกายน  2554