ระหว่างกาล

ควาามรู้สึกนึกคิดจิตสะท้อน
นั่งอ้อนวอนเดือนดาวพราวไสว
คนทางนั้นผันผูกถูกผิดใด
ฉันจึงได้หลงทาง...ระหว่างกาล



คอยพรํ่าเพ้อละเมอหาอุราหวั่น
ถึงคืนวัน..ห่างหาย..มลายผ่าน
ตอนนี้เพียง...แค่หนึ่ง...ซึ่งวันวาน
เหมือนสายธาร...ที่ไหล...ไม่ย้อนคืน

แดงคนดี