อีกคืนหนึ่งซึ่งทรมานกาลผ่านพ้น
ต้องทุกข์ทนในจิตคิดหวั่นไหว
หวังเห็นเดือนเยือนนภาทุกคราไป
มิอยากให้ตะวันมาข้าระทม
กลัวพรุ่งนี้ที่หวาดหวั่นขวัญผวา
ย่างนำพาหัวใจให้ขื่นขม
พอแล้วหนอ...ขอที...ที่ตรอมตรม
วอนสายลมห่มฝันให้ฉันที
วอนพระพายคล้ายเหงาและเศร้าบ้าง
อย่าแรมร้างห่างเหินเดินหลีกหนี
พัดเพียงแผ่วพรมพร่างข้างฤดี
เป็นเพื่อนทีเพราะไร้ใครดูแล
แดงคนดี
21 พ.ย 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น