เหลือเพียงซากหัวใจให้หยิบยื่น
เพราะวันคืนนำร่างให้ห่างหาย
เปรียบดั่งเช่นสิ่งผุกรุของตาย
มีความหมายแค่นี้ที่ฉันเป็น
ในชีวิตผิดพลาดมาแต่ต้น
จำยอมทนเยี่ยงนี้ที่ได้เห็น
ก้มหน้ารับกับเรื่องราวคราวลำเค็ญ
แอบซ่อนเร้นความกลัวด้วยหัวใจ
บอกตัวเอง...สู้นะ...อย่าคิดหวั่น
คืนและวันผันผ่านนานแค่ไหน
จงยืนหยัดอดทนค้นคว้าไป
ทุกสิ่งได้...ฟ้านำฝาก...อยากขอบคุณ
ส่งสายฝนเย็นฉ่ำกระหน่ำทรวง
แถมความห่วงอสุนีบาตที่ฟาดหนุน
ส่องแสงวาวพราวนภามาการุญ
ไหม้เป็นจุลใจแยกแตกสองทาง
หนึ่งความดีมีมาพาอนาท
เคยคิดวาดฝันไปแล้วไกลห่าง
ทุกสิ่งมีที่นำทำเลือนลาง
เป็นช่องว่างความโสมมโถมทับมา
สองความชั่วพัวพันหันหักเห
เลยรวนเรหลงทางย่างเข้าหา
ในที่สุดหยุดยั้งหยั่งชะตา
ถมชีวาด้วยทำผิดปิดฉากลง
แดงคนดี
17 พฤศจิกายน 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น