พึงรำพัน...ปั่นกลอน...ตอนทุกข์หนัก
มาร้อยถัก...ถ้อยคนึง...ซึ่งห่วงหา
ผ่านไปแล้ว...นานวัน...มิทันลา
ไยหนีหน้า...จากจร...มิย้อนคืน ?
เหมือนถูกแทง...แรงหลาว...ร้าวทุรน
อยากจะพ้น...สิ่งมี...ที่ต้องฝืน
รู้บ้างไหม...ใจเหว่ว้า...คว้าจุดยืน
นํ้าตารื่น...รินหลั่ง...หวังกลับมา
คล้ายภาพเงา...เฝ้าตาม...ยามทุกข์ท้อ
ทุกวันรอ..มิเห็น...เป็นอ่อนล้า
อยู่ที่ใด...ไหนเอ่ย...เผยวาจา
อยากซบหน้า...บ่ากว้าง...อย่าหมางเมิน
ขาดสำเนียง...เสียงเตือน...ที่เอื้อนเอ่ย
ไม่เหมือนเคย...ก้าวห่าง...อย่างผิวเผิน
ที่ละน้อย...ค่อยพราก...จากไกลเกิน
มัวหลงเพลิน...สำเนียง...เราเคียงกัน
เหมือนบางอย่าง...ว่างหาย...ร้ายทับถม
สุดจะข่ม...ดวงจิต...คิดเหหัน
ซ้ายหรือขวา...คว้าทุกข์...ซุกคืนวัน
ความใฝ่ฝัน...สิ้นไป...ไม่เห็นเงา
แหงนมองฟ้า..พาใจ...ให้คิดถึง
แม้นเพียงหนึ่ง...นาที..นี้คลายเศร้า
ร้องสะอื้น...กลืนกล้ำ...ช้ำใจเรา
นั่งจับเจ่า...แม้จิด..หมดสิทธิ์ครวญ
แดงคนดี
23 พฤศจิกายน 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น