ล้าอ่อนแรงแสลงจิตคิดหวั่นไหว
ความเป็นไปรอบตัวน่ากลัวยิ่ง
หวาดผวาครานี้ที่เป็นจริง
สุดอ้างอิงบอกกล่าวเล่าออกมา
มืดสลัวมัวหม่นทนหนาวเหน็บ
ดั่งคมเล็บสัตว์ร้ายหมายเข่นฆ่า
เข้าจู่โจมโถมแรงแปลงโฉมมา
ต้องไขว่คว้าทางรอดเผื่อปลอดภัย
ทุกข์ที่ทำกรรมที่วางแต่ปางก่อน
คงจะย้อนตามมาพาชดใช้
ถึงต้องพบประสบเช่นที่เป็นไป
ต้องถอนใจก้มหน้ารับกับชีวี
ขออภัยใครสร้างวางชีวิต
กะการณ์ผิดขีดทางไว้ไม่ถูกที่
มิมอบโทษโกรธเคืองเปลืองวจี
ขอบคุณที่...ให้พบ...บัดซบจัง
จะโทษฟ้าหรือดินมิสิ้นสุด
ในทุกจุดช่างมิมีที่สมหวัง
หันซ้ายขวาพาพบจบที่พัง
สุดจะยั้งโชคชะตาน่าจะตาย
นั่งหัวเราะเยาะเย้ยสิ่งเคยผ่าน
จากวันวาน ณ บัดนี้ตอนที่สาย
คงจองจำนำร่างใกล้วางวาย
เหมือนกับคล้าย...รอวัน...ฉันหมดลม
แดงคนดี
16 พฤศจิกายน 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น