เฝ้าหลบหลีก...ปลีกตัว...กลัวสิ่งร้าย
ที่มุ่งหมาย...กรายย่าง...วางสิ่งเชื่อม
เฝ้าติดต่อ...รอวัน..ฝันอยากเอื้อม
แต่ความเสื่อม...เสริมมา....พาระทม
มีมือมาร..คว้านแคะ...แซะความหวัง
ต้องพินพัง...รั้งไว้...ใช้จิตข่ม
วันและคืน...ชื่นจิต....คิดภิรมย์
กลายเป็นขม...ปวดร้าว...เพราะเขาลวง
แดงคนดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น