ตะวันรอนอ่อนแสงสิ้นแรงแล้ว
คงมิแคล้วไกลห่างทางที่ฝัน
เข้าสู่ห้วงรัตติกาลผ่านคืนวัน
เห็นเพียงจันทร์ย่างก้าวเข้าราตรี
นั่งเงียบเหงาตัดพ้อต่อเวหา
ไยร้างลาหายห่างอย่างเช่นนี้
โอ้รักเอยเคยพร่ำฉํ่าฤดี
ทำไมมีคำว่าพรากจากจรไกล
ด้วยเหตุผลทนฟังยั้งมิอยู่
เพราะพึงรู้แก่จิตคิดสิ่งไหน
เวลาผ่านกาลเปลี่ยนหมุนเวียนไป
เมื่อต้องไกลมิอาจรั้งหวังขาดลอย
ทุกสิ่งอย่างวางไว้ใช่สิ่งแท้
อาจปรวนแปรผันห่างวางปลดปล่อย
ตามวิถีมีมาพาล่วงลอย
จะเล็กน้อยหรือมากยากเกินปราม
รอวันรุ่งมุ่งหมายคล้ายลมหวน
โปรดทบทวนหัวใจในคำถาม
ยามใดเอยเผยบอกออกสักยาม
เฝ้าติดตามคอยท่าอย่าผ่านเลย
สักนิดหนึ่งพึงรู้หดหู่นัก
มาทายทักสักนิดจิตเฉลย
ว่ายังห่วงทวงสัญญาหาดั่งเคย
ช่วยเปิดเผย..ณ วันนี้ ...มีคนรอ
แดงคนดี
1 พฤศจิกายน 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น