เคยคิดไหมใครรักภักดีมั่น
พอจากกันวันผ่านพาลทอดทิ้ง
รู้ไหมเอ่ยเฉลยออกบอกความจริง
อย่าทำนิ่งเหมือนมิรู้อยู่แก่ใจ
เคยห่วงหาอาทรป้อนความหวัง
ว่าจริงจังมิจากพรากไปไหน
นี่หน่ะหรือคือนิยามความห่วงใย
รักคือให้แค่วจีที่หลอกลวง
เคยผูกพันปันแบ่งแรงใจสู้
คอยเคียงคู่ทุกทางอย่างเป็นห่วง
มาวันนี้มิกลับลาลับล่วง
สุดทักท้วงแสนอนาทต้องขาดตอน
เคยยื่นมือถือศรัทธาพาอบอุ่น
ด้วยไอกรุ่นแห่งรักทักออดอ้อน
ทุกเช้าค่ำพร่ำเพ้อเผลออาวรณ์
มิอาจย้อนวันสุขทุกข์มาแทน
เคยรักมากจากลาพาปวดร้าว
ทิ้งความเศร้าจนต้องมองเฝ้าแหน
อยากสมหวังดังจิดคิดแบบแผน
เดินเกาะแขนโอบเอื้อเผื่อเมตตา
เคยคนึงถึงกันเสกสรรสุข
ตอนนี้ทุกข์คลุกเคล้าเฝ้าโหยหา
เมื่อใดหนอขอสวรรค์นั้นบัญชา
ส่งรักมาต่อเติมเสริมดวงแด
แดงคนดี
15 พฤศจิกายน 2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น