วันอาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ตะวันรอนตอนพลบคํ่า


มองสายัณห์ตะวันรอนตอนพลบคํ่า
เหมือนตอกยํ้าความตรมที่ข่มเสียง
ต้องร้องออกบอกกล่าวเล่าคำเรียง
เพราะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เกี่ยวพัน

แสงสุดท้ายปลายทางยังห่วงหา
ไยลับลาเลยล่วงลวงเช่นฝัน
ตื่นมาพบความว่างเปล่าเหงาใจพลัน
วอนพระจันทร์บอกหน่อยยังคอยรอ

แดงคนดี

เขียนโดย ที่
ป้ายกำกับ:

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิก: ส่งความคิดเห็น (Atom)