แค่”คนอื่นไกล”

เยื้องย่างก้าวร้าวรอนในตอนนี้
เพราะสิ่งมีเคยรับกลับห่างหาย
อยู่กันฝันวันคืนยืนเดียวดาย
ต้องสลายใจล่มถมลงดิน

มีรอยยิ้มที่ฝืนฝืดทางมืดมิด
ไร้คนชิดเคียงข้างทุกทางถิ่น
กับรอยช้ำย้ำยอกตอกอาจินต์
ครวญถวิลหม่นหมองนองน้ำตา

ฝากกระซิบสายลมที่พรมพร่าง
โปรดนำวางทางไกลให้เถิดหนา
บอกกับเขารักนี้ที่นำพา
จากอุราคนหนึ่งซึ่งห่วงใย

ความนึกคิดจิตตรงยังคงมั่น
เฝ้าฝ่าฟันขวากหนามยามหวั่นไหว
แม้บางคราสุดท้อหนอหัวใจ
ยังสู้ได้แม้กายคล้ายสิ้นแรง

ท่องคำนั้นสัญญาว่ายังห่วง
ไม่คิดลวงคงข้างกายมิหน่ายแหนง
คนทางนี้มีเพียงรักฝากแสดง
อย่าเคลือบแคลงหากชอบมอบดูแล

แต่แล้วพลันฝันสลายคล้ายยามตื่น
พบจุดยืนหาใช่ดั่งใจแน่
ใครคนนั้นที่ฉันหวังยังมิแคร์
เราก็แค่”คนอื่นไกล”ใช่ของจริง

แดงคนดี

2 พฤศจิกายน 2554