สะอื้น...พลัดตก...นรกใจ

มโนภาพทาบทะเลที่เหหัน
ดั่งคืนวันยั่งรู้ดูยากยิ่ง
เปลี่ยนตามทางว่างเปล่าเหงาเสียจริง
ความรักอิงมีหรือคือจุดยืน

เฝ้าออเซาะเลาะเลียบเปรียบสายนํ้า
หลงเพ้อพรํ่าคิดหลงว่าคงตื้น
ยิ่งย่างก้าวเข้าไปในวันคืน
ต้องสะอื้น...พลัดตก...นรกใจ

แดงคนดี