หากความรักสองเราที่เฝ้าฝัน
ไม่มีวันประสานจบพบทางต่อ
มองซ้ายขวาเช่นเงาที่เรารอ
ถึงร้องขอจับมิได้คล้ายสายลม
ความทุกข์เศร้ารุมล้อมอ้อมกอดรัก
เจ็บยิ่งนักพาใจให้ขื่นขม
ฉากสุดท้ายถึงจุด...สุดตรอมตรม
เมื่อสองคน..ต่างเดินห่าง..แยกทางกัน
สิ่งที่ดีหายไปไม่หวลกลับ
ห่างไกลลับ....แปรเปลี่ยนเวียนหมุนผัน
จากที่เคยยิ้มได้ในทุกวัน
มาเป็นฉันคนเหงาเคล้าน้ำตา
รอบตัวเราเงียบสนิทมืดมิดหม่น
จำต้องทนรับกรรมทำไฉน
เพราะเราจนหรือว่าค่าน้อยไป
คว้าไว้ได้..(แค่)คำนั้น...ฉันรักเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น