เขียนบทกลอน...ตอนเศร้า...เหงาจิตใจ
คงมีได้...แค่วาจา...ที่ล้าฝัน
มิชื่นบาน...หรืออ้อน...วอนเว้ากัน
เพราะว่าฉัน...คล้ายราตรี...ที่มืดมน
มิมีแสง...ส่องสว่าง...ทางปิดกั้น
แม้พระจันทร์...ก็หนีหาย...พร้อมสายฝน
เสียงฟ้าร้อง...ก้องรับ...กับแรงลม
สุดทานทน...นํ้าตาริน...แทบสิ้นใจ
แดงคนดี
6/3/2554
คงมีได้...แค่วาจา...ที่ล้าฝัน
มิชื่นบาน...หรืออ้อน...วอนเว้ากัน
เพราะว่าฉัน...คล้ายราตรี...ที่มืดมน
มิมีแสง...ส่องสว่าง...ทางปิดกั้น
แม้พระจันทร์...ก็หนีหาย...พร้อมสายฝน
เสียงฟ้าร้อง...ก้องรับ...กับแรงลม
สุดทานทน...นํ้าตาริน...แทบสิ้นใจ
แดงคนดี
6/3/2554
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น