...แม่จ๋าแม่....

แม่จ๋าแม่...อยู่ไหน..ใจสุดท้อ
คำว่ารอทรมานนานนักหนา
จากมาไกลเกินกลับฝันลับลา
ด้วยจากมาเดินไปในทางตัน

แม่เคยบอกสิ้นสุดในหน้าที่
ที่สู้พลีทั้งชีวิตติดผูกพัน
วันสัญญาที่ว่าอยู่ไหนกัน
แสงตะวันผ่านเลยไม่เหลียวมอง

คอยวันที่สดใสในรุ่งเช้า
แล้วใยเล่าฟ้ามืดฝนคะนอง
เดินบากหน้าฟ้าฟาดคึกลำพอง
ซบหน้าหมองครวญครํ่านํ้าตาริน

จะมีไหมวันใดให้คืนสุข
เจอแต่ทุกข์สุขหายมลายสิ้น
อยากกลับบ้านคิดเสมอเป็นอาจิน
ซุกไอกลิ่น....เมืองแม่...ยามสิ้นลม