วันเวลาผ่านเลยไม่เฉยนิ่ง
ความเป็นจริงยังอยู่คู่เสมอ
ตัวคนเดียวซึมเศร้าเฝ้าละเมอ
เพียงอยากเจอสักครั้งหวังภิรมย์
ทั้งชีวิตเกิดมาน้ำตาตก
เหมือนนรกในจิตติดขื่นขม
เดินทางใดมีแต่พลาดทางขาดจม
ต้องติดหล่มจมเหวเลวร้ายเกิน
หวังสักวันพ้นทุกข์สุขเข้าหา
เติมแรงมา..พาดวงใจ..ไม่ขาดเขิน
เจ็บมากแล้วเหนื่อยล้าอย่าทำเมิน
นานมากเกินจนท้ออยากขอลา
อย่าให้ล้มกลางทางภัยขวางกั้น
อยากเป็นฉัน..ที่ยิ้มได้..ไม่อ่อนล้า
เพราะชิวิต(ต้อง)กล้ำกลืนฝืนชะตา
ขอเถิดฟ้า..จงปราณี..ให้ปรีเปรม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น