เพียงหนึ่งเงา...เบาบาง...บนทางผ่าน
แค่วันวาน...ของเธอ...ยามเผลอไผล
เหมือนสายลม...แผ่ว-แผ่ว...แล้วห่างไป
ทิ้งความใน...ชํ้าชอก...ตอกอารมณ์
แค่ส่วนเกิน...ในชิวิต...ที่ผิดพลาด
ความประมาท...ของใจ...ให้ขื่นขม
เกิดช่องว่าง...ระหว่างทาง...วางเป็นปม
ความรักล่ม...เพราะว่าเรา..เขลาเกินควร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น