เมื่อรักถึงคราต้องลาจาก

เมื่อรักซึ้งถึงคราต้องลาจาก
น้ำตาพรากหลั่งไหลด้วยใจเหงา
ร้องออกมา ซะล้างใจบางเบา
จนหายเศร้ายิ้มได้ไม่งอแง

เมื่อรักซึ้งถึงคราต้องลาจาก
มิอยากพรากหัวใจไร้แยแส
จึงต้องร้างกันจริงทิ้งดวงแด
ให้เหลือแค่ความเหงาเคล้าน้ำตา

เมื่อรักซึ้งถึงคราต้องลาจาก
แม้ใจอยากจะอยู่ชูคุณค่า
แต่ต้องจากพรากไปไกลชีวา
หวังใจว่าจะแข็งแกร่งดังเดิม